Nike bölvunin - hin nýja "Blade Runner-bölvun".

Auglýsingin sem Nike lét búa til í tilefni af HM í Suður Afríku - "Write The Future" - er með þeim flottari sem sést hafa lengi. Flott hugmynd, flott útfærsla og tæknivinnan öll smekklega unnin. Semsagt klassísk sjónvarpsauglýsing sem sló í gegn á Youtube og var á hvers manns skjá í aðdraganda mótsins.

En nú, þegar líða er tekið á mótið, er að koma í ljós heldur vafasamari hlið á auglýsingunni. Þá á ég við þann válega fyrirboða sem varðar gengi leikmannanna sem koma fram í auglýsingunni. Nike-auglýsingin teflir fram nokkrum af þekktustu leikmönnum heims, stórstjörnum sem hefðu átt að vera í hópi bestu leikmanna HM. En það fór á aðra leið. Af þessu tilefni er vert að rifja upp svipað mál sem varðaði nokkur af þekktustu vörumerkjum heims sem öll koma fram sem neonskilti í meistaraverkinu Blade Runner (1982).

Öll áttu téð vörumerki það sameiginlegt að vera á æðsta stalli árið 1982, algerlega ósigrandi vörumerki. Atari tölvuspil, Cuisinart heimilistæki, Pan Am flugfélagið, RCA raftæki, Bell System símafyrirtækið. Öll á toppnum árið '82, öll með brand placement í Blade Runner, öll horfin af sjónarsviðinu áður en áratugur var liðinn frá frumsýningu myndarinnar.

Sama er uppi á teningnum með leikmennina sem eru í aðalhlutverki í Nike auglýsingunni. Fabio Cannavaro er í gúrku-úrvali mótsins, sama er að segja um Franck Ribéry, Didier Drogba var ekki svipur hjá sjón, Wayne Rooney er klárlega kandídat í "HM-Flopp #1". Sá var aldeilis glataður!

Og þá er komið að undantekningunum frá reglunni, í báðum tilfellum. Coca Cola sést í Blade Runner og er ennþá í góðum gír. Reyndar fór fyrirtækið á ystu nöf árið 1985 með "New Coke" klúðrinu en það plumaði sig í framhaldinu. Í Nike auglýsingunni er síðasti kappinn sjálfur Cristiano Ronaldo - ígildi Coca Cola meðal knattspyrnumanna? Hann hefur reyndar ekki beint brillerað það sem af er móts, en hann er ekki í ruglinu eins og hinir. Sjáum hvað setur í framhaldinu.

 

 ps | svo allrar sanngirni sé gætt, og það á kostnað hins annars ágæta drama sem sagan felur í sér, þá birtast allmörg önnur vörumerki í Blade Runner án þess að margumtöluð bölvun hafi náð til þeirra. Má þar nefna Budweiser, TDK, JVC og Marlboro. 

Þjálfaramál á HM og víðar

Ó, HM. Skelfing er gaman þessa dagana. Fótbolti daginn úr og inn, dramatík og dúndurleikir. Tíðindin gerast ekki síst á bekknum þar sem risið er mishátt á þjálfurum liðanna. Raymond Domenech og Marcello Lippi gera sig að fífli með því að neita að taka í hönd andstæðinga sinna þegar ljóst er að þeir eru á heimleið og reka auk þess lestina í sínum riðli hvor, á meðan hirðfíflið Maradona er að breytast úr ljótum andarunga í tilkomumikinn svan.

Til að byrja með, í undankeppni HM, var Diego hálf hauslaus sem þjálfari Argentínumanna, taugaveiklaður og laus við alla reisn, sbr. blaðamannafundinn þar sem hann tilkynnti að "allir ykkar sem ekki hafa trú á mér og leikmönnum mínum mega góðfúslega sjúga mig!" Ég hafði enga trú á honum í djobbið, ég skal alveg viðurkenna það. En Argentínumenn eru flottasta liðið það sem af er móts og Maradona verðskuldar respekt fyrir það. Hann er auðvitað með svakalegan mannskap, og kannski þarf ekki þunga strategíu þegar þú ert með Tevez, Messi, Kun Aguero, Higuaín og fleiri slíka í liðinu...? Maradona skaffar bara mótíveringuna, ástríðuna og sögulegt samhengi (hann gat sitthvað með boltann í den tíð) og segir svo leikmönnunum bara að skora mörk og passa sig að fá ekki á sig mörk. Bingó. Restin leysir sig sjálf.

Hvað félagsliðin varðar eru öll liðin "mín" þá munu þau öll hefja næstu leiktíð með nýjan stjóra í brúnni. Real Madrid hafa þegar kynnt José Mourinho til sögunnar með pompi og prakt; í gær var gert heyrinkunnugt að AC Milan hafa ráðið Massimiliano Allegri, sem þjálfað hefur Cagliari með flottum árangri, til tveggja ára og líst mér nokkuð vel á þann ráðahag. Allegri leggur upp með hraðari og sókndjarfari bolta en venja er í Serie A og ég er bjartsýnn á framhaldið.

Liverpool eru hins vegar enn að leita að arftaka Rafa Benítez. Eins og alltaf þegar stór klúbbur leitar þjálfara eru mýmörg nöfn nefnd til sögunnar. Mér sýnist sem umræðan og öll nöfnin sem henni fylgja sé nú búin að sjóða niður í spurningu um þrjá þjálfara; Roy Hodgson hjá Fulham, Frank Rijkaard hjá Galatasaray og Didier Deschamps sem stýrir nýkrýndum Frakklandsmeisturum Marseille. Mér líst einna best á Deschamps af þessum þremenningum, þó Rijkaard myndi sjálfsagt standa sig líka. En Hodgson hef ég fyrirvara á - þó hann hafi gert Fulham að Öskubuskuævintýri síðasta árs í Evrópudeildinni þá vann hann ekkert og ég sé hann ekki fyrir mér sem farsælan stjóra hjá stórliði. Veit ekki hvers vegna ...

En ef England verður sér til skammar í 16 liða úrslitunum - liðið er nógu brothætt til að tapa 4-0 fyrir Þjóðverjum ef þýskarinn er í stuði - þá er Capello væntanlega kominn á markaðinn og ég myndi ekki fúlsa við honum sem þjálfara Liverpool. Capello hefur í stuttu máli sagt gert ÖLL félagslið sem hann hefur stýrt að deildarmeisturum, fyrir utan að hann hefur unnið 2 Meistaradeildartitla, 1994 með AC Milan og svo með Real Madrid 1998. Don Fabio er karl í krapinu og slíkir menn einir koma til greina á Anfield Road. 

F - O - X - Í - N - N

Það er kunnara en frá þurfi að segja að flestir geggjuðustu grillpinnarnir í bandarísku sjónvarpi eru á mála hjá FOX News. Þar er að finna fyrirbæri á borð við Sean Hannity, Karl Rove, Bill O'Reilly og Mike Huckabee. Af og til fá súrar gúrkur á borð við Ann Coulter að skjóta að orði og trúverðugleikinn, sem þegar hékk í gálganum, er þar með endanlega skorinn á púls og skotinn í hausinn.

Fox rembist við stjórnmálaskýringar og þar sem allir eru að drepast úr samþykki hver við annan verður lítið um gagnrýna umræðu. Rammkristin öfgahægri-sjónarmið ráða ríkjum og hver sem ekki er sammála er hérumbil réttdræpur. Bullið í mannskapnum er oftast bara fyndið, en tilhugsunin um það hversu margir rauðhálsar lepja delluna upp sem heilagan sannleika er samt frekar óhugguleg. Það er til fullt af svoleiðis fólki!

Sem betur fer er svona einstefnutaktík í pólitískri umræðu sjaldgæf hér á landi. Á því eru þó undantekningar. Mér er enn í fersku minni sú fyrsta sem ég varð vitni að í sjónvarpi. Það var í árdaga Skjás Eins, haustið 1999. Einhverjum sjónvarpsvísindamanninum hafði dottið í hug að tefla saman Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni og Birni Bjarnasyni til að ræða lásinn sem var kominn í forsetakosningarnar í USA - George W Bush var semsé í þann mund að fremja valdarán (þið þekkið söguna) og Al Gore reyndi af veikum mætti að rétta sinn hlut fyrir dómstólum. Hvernig haldið þið að Björn og Hannes hafi tekið á þessu flókna og fordæmalausa pólitíska þrátefli? Það var sjón að sjá og heyra:

"Sko hérna, Björn ... ég bara skil ekkert í þeim Gore og Leiberman að játa sig ekki bara sigraða, ha?

Nei, rétt hjá þér Hannes, ég skil heldur ekkert í Gore að hætta þessu ekki bara. Ertu ekki sammála, Hannes?

Jú Björn, ég er einmitt alveg sammála. En þú?

Algerlega, Hannes; þetta er svo borðleggjandi að ég er alveg að kafna úr sammæli með með þér..."

Svo beysin var sú greining öllsömul. Ég bara gapti eins og naut á nývirki; venjulega var pólitík í sjónvarpinu ávísun á dúndrandi debat, já bara hreinasta hörkurifrildi. En þarna möluðu bara tveir samherjar framan í hvorn annan og játuðu skýlausa trú sína á orðum hins, trekk í trekk. Eftir á að hyggja er það auðvitað galið að menn sem vilja jafn gjarnan vera teknir alvarlega skulu ekki hafa afþakkað boð um þátttöku í öðrum eins fíflagangi. Í dag tekur vitaskuld enginn maður þá alvarlega.

En - núna fæst fíflagangur af þessu fríkeypis og það næstum daglega, því Hrafnaþing Ingva Hrafns heggur hættulega nærri framangreindri vitleysu. Þar sitja fjórir heiðurssjallar og mæra málflutning hvers annars alveg í topp. Það sem gæti verið góður stjórnmáladebat með afslöppuðum og frekar óformlegum formerkjum er bara tilgangslaust fjas fjögurra manna sem allir eru á sama báti. Af og til fást æðisleg gullkorn út fyrir efnið, eins og þegar Hallur Hallsson rakaði á sig kleinuhringjaskegg og Ingvi Hrafn sagði að hann liti út eins og enskur aðalsmaður. Ég bjóst þá allt eins við því að inn á settið myndi ryðjast eins og eitt stykki Sir Nigel Fitzbottoms, Duke of Shropshire, eldrauður af reiði, æpandi á Ingva Hrafn; "You take that back this instant, you daft cunt!" Við skulum segja að samlíkingin hafi verið brezkum aðli til lítils sóma því Hallur bar vægast sagt lítinn aðals- eða óðalsblæ.

Mér er líka spurn hvort Jóni Kristni Snæhólm hafi ekki þótt að sér vegið, hann sem alltaf er klæddur upp á breskan uppskafningsmáta, í rækilega teinótt og með ekta House-of-Commons hálstau. "Hrósar hann Halli? Bíddu, hvað er ég þá? Bara einhver afdankaður fyrrum hjálparhella gamla góða Villa?!" Djóóók.

Að því sögðu er ÍNN-framtakið góðra gjalda vert og ákveðið afrek ef þeim er að takast að selja auglýsingar til rekstursins. En Ingva Hrafni væri nær að fá svolitla flóru í stjórnmálaspjallið í stað þess að sitja alltaf uppi með sama einsleita mannskapinn og sömu einsleitu sjónarmiðin. Ekki einu sinni Sjálfstæðismenn nenna orðið að fylgjast með þessu blaðri. Til að taka á málefnum þarf að skera þau upp og kryfja, ekki bara setja þau í aumingjanudd af fjórum mönnum sem eru alveg hreint drepsammála.

Evrópuboltinn og leikmennirnir: hver fer hvert?

Þar sem leiktímabili deildarkeppni í fótbolta er lokið hvarvetna í Evrópu, og aðeins um þrjár vikur í HM í Suður-Afríku, er næsta víst að leikmannamarkaðurinn verður með líflegasta móti meðan á þessu millibilsástandi stendur. Leikmenn eiga það nefnilega til að slá í gegn á stórmótum og þá rjúka þeir upp í verði. Eins og við er að búast reyna klúbbarnir að sleppa við óþarfa fjárútlát og gera því allt til að ganga frá innkaupum áður en HM brestur á. Og það eru ýmsir stórleikmenn á leiðinni í nýja treyju...

Cesc Fabregas - besti leikmaður Arsenal, og með þeim betri í Evrópu, er að fara heim á heimaslóðirnar í Katalóníu, þ.e. hann er um það bil að ganga í raðir Barcelona. Enginn vafi er á hæfileikum hans, en það hefur komið berlega í ljós hjá Börsungum að hæfileikar tiltekins leikmanns þurfa ekki að þýða hreina viðbót við gæði liðsins. Thierry Henry hefur til dæmis fjarað jafnt og þétt út síðan hann fór frá Arsenal og nú er hann væntanlega á leiðinni til USA, hvar hann klárar ferilinn á fínum launum hjá New York-liðinu í MLS deildinni. Ef Thomas Rosicky helst heill og Marouane Chamakh kemur frá Bordeaux (eins og virðist nokkurn veginn frágengið) þá koma Arsenal líkast til með að halda dampi.

Zlatan Ibrahimovic - er hinn stjörnuleikmaðurinn sem undanfarið hefur horft upp á gengisfellingu og hana alvarlega eftir komuna til Barcelona. Ibracadabra er fáránlega teknískur og sterkur líka, af álkulegum slána að vera, en tvennt vinnur á móti honum: hann er helvítis drullusokkur og svo er hann stórleikjaslöttólfur, sem brillerar á móti Getafe með galdrabrögðum svo dæmalausum að undrum sætir, en þegar kemur að El Clásico eða í undanúrslit Meistaradeildarinnar er hann algerlega ósýnilegur og lítið á honum að græða eftir því. Hann gæti farið til Arsenal sem skiptimynt upp í Fabregas, eða til Man City. Eitt er þó 90% öruggt - hann fer frá Barca í sumar.

David Villa & Silva - Davíðarnir tveir hjá Valencia eru báðir frábærir leikmenn og eiga fleira sameiginlegt en fornafnið og klúbbinn: þeir hverfa á brott í sumar. Villa er að öllum líkindum að fara til Barcelona, sem eru vondar fréttir fyrir mína menn í Real Madrid, og Silva fer nokkuð örugglega til Manchester United, sem eru afleitar fréttir fyrir mína menn í Liverpool.

Karim Benzema - frábær framherji, allavega meðan hann var hjá Olympique Lyon. Hefur ekki náð að festa sig í sessi hjá Real Madrid þrátt fyrir ágæt tilþrif þá sjaldan sem hann fær að spila. Ég sé fyrir mér að hann myndi pluma sig vel í enska boltanum, enda stæðilegur og þokkalega harður af sér. Ég myndi ekki fúlsa við honum hjá Milan, en hann lét forðum hafa eftir sér að það væri draumafélagið hans. Vel má vera að hann verði um kyrrt, en mig grunar að hann sé farinn að ókyrrast enda kostaði bekkjarsetan í vetur sætið í landsliði Frakka. Það er útaf fyrir sig óskiljanlegt, en Raymond Domenech er líka óskiljanlega vitlaus þjálfari og algerlega galið að hann sé ennþá að stýra Frökkum. Milan eða Man Utd líklegir áfangastaðir.

Kaká - Silvio Berlusconi ákvað að selja Kaká til Real þvert á vilja þess síðarnefnda, sem var miður sín lengi vel í kjölfarið. Hefur enda ekki verið nema skugginn af sjálfum sér, fyrir utan að hafa löngum verið utanvallar vegna krónsísks kviðslits. Carlo Ancelotti ku hafa áhuga á að endurnýja kynnin við kappann og ég yrði ekki hissa þó Kaká yrði kominn til Chelsea næsta haust.

Nemanja Vidic - klárlega með fremstu varnarjöxlum ensku úrvalsdeildarinnar og ræður við hvaða sóknarmann sem er nema Fernando Torres, sem niðurlægir hann ítrekað. Það er einhver vottur af þreytu komin í eftirlæti Fergie gamla á Serbanum og ég gæti sem best trúað að hann fari í sumar, gott ef spákúlan segir ekki AC Milan, en þar sárvantar að skipta út nokkrum eldgömlum köllum úr öftustu línunni.

Javier Mascherano - miðjujaxlinn hjá Liverpool er ómissandi eins og mál standa, og erfitt að hugsa sér Liverpool án hans. En að sögn vill hann á brott (og til Barcelona, nema hvað!) og þá er lítið við því að gera nema raka inn svolitlu af seðlum. Mögulegur (og viljugur!) arftaki er Argentínumaðurinn Ever Banega hjá Valencia. Það gæti orðið fín redding, því Ever er talsvert öflugur og lunkinn í fyrirgjöfum sömuleiðis. Í framhaldinu væri hægt að fabúlera um yfirvofandi brotthvarf Steven Gerrard og Torres, en það er þyngra en tárum taki að fara út í þá sálma...

Carlos Tevez - blessaður kúturinn unir sér bara ekki í Englandi; hann undi sér ekki hjá West Ham, þaðan af síður hjá United og nú er hann orðinn órólegur hjá Man City. Líkast til er hann svekktur að mörkin hans 22 skyldu ekki duga til að koma liðinu í CL, en kannski er hann bara með heimþrá. Hann er víst upp á kant við Roberto Mancini þjálfara vegna æfingaprógrammins hjá City, og fer væntanlega annað hvort til Real Madrid eða heim til Boca Juniors.

Loks má nefna fáeina sem eru við það að verða stjörnuleikmenn:

Marek Hamsik hjá Napólí - segist ætla að vera um kyrrt en er það eftirsóttur að ef stóru klúbbarnir opna budduna mun hann seldur. 

Edin Dzeko hjá Wolfsburg - markamaskína sem dreymir um AC Milan en er heldur hátt verðlagður fyrir smekk Berlusconi. Heilt legíó af stórliðum eru með hann á óskalistanum svo hann fer í sumar, það er klárt. Hvert það verður er hins vegar ekki eins klárt.

Milos Krasic hjá CSKA Moskva - hinn serbneski Krasic er sömuleiðis eftirsóttur, en umbinn hans ætlar að þjónusta Moskvuklúbbinn með því að loka á allt félagaskiptatal þangað til eftir HM. Ef að líkum lætur mun hann hækka nokkuð í verði við það. Hann ku vera spenntur fyrir United, og sömuleiðis eru Bayern München með kappann í sigtinu.

Fleiri?!

 

Evrópuboltinn og þjálfararnir - hvert fer hvert?

Þá er tímabilið 2009-2010 búið í Evrópuboltanum og meistarar hafa verið krýndir um allar trissur. Sumir fagna, aðrir sleikja sárin en allir eiga það sameiginlegt að vera farnir að pæla út næsta tímabil að einhverju leyti. Ekki síst eru það þjálfaramálin sem eru komin á fullt í kjaftamylluna. Það blasir við að stór nöfn munu færa sig úr stað, og nokkur stórlið eru að fara að ráða nýja stjóra. Spurningin er: hver fer hvert?

AC Milan - hafa sagt skilið við Leonardo hinn brasilíska. Sá er fyrrum leikmaður Milan og skilaði ágætis árangri miðað við aðstæður, þ.e. fyrsta tímabil í kjölfar brotthvarfs afar sigursæls þjálfara, Carlo Ancelotti, sem er nýbúinn að gera Chelsea að tvöföldum meisturum í Englandi. Þá lagði fyrirliðinn Paolo Maldini skóna á hilluna síðasta haust og Kaká var seldur (gegn eigin vilja) til Real Madrid. Blóðtaka í bak og fyrir og allt í óvissu þegar tímabilið hófst. En eftir brösótta byrjun náði liðið sér á strik, var lengst af í öðru sæti en slakaði á undir það síðasta og endaði í 3.sæti. Liðið er öruggt í Meistaradeildina og í það heila er þetta ásættanlegur árangur, en Leonardo ákvað að sögn að fara þar sem hann þoldi ekki sífellda afskiptasemi Silvio Berlusconi af þjálfaramálunum. Líklegast er að aðstoðarþjálfarinn Mauro Tassotti, sem er gamalt Milan-brýni, taki við liðinu, og er vonandi að honum gangi vel í líkingu við Pep Guardiola hjá Barcelona (gamalt brýni án þjálfunarreynslu gerir liðið ósigrandi). Annað Mílanó-brýni með talsverða þjálfarareynslu hefur einnig verið nefndur, nefnilega Frank Rijkaard, en þá er ljóst að Ronaldinho mun vilja á brott frá Milan því þeir elduðu öskugrátt silfur saman hjá Barcelona...

Juventus - áttu sitt slakasta tímabil í háa herrans tíð, nokkuð sem gladdi Milan-manninn mig alveg hreint ósegjanlega. Til að toppa niðurlæginguna lögðu AC Milan liðið 3-0 í lokaumferð mótsins, og það á afmælisdegi undirritaðs. Mjög gaman allt saman. Ciro Ferrara var rekinn á miðju tímabili og Alberto Zaccheroni tók við til bráðabirgða. Ekki vænkaðist hagurinn við það og liðið endaði í 7.sæti, án vonar um Meistaradeildarbolta næsta haust. Stjörnuhrap ársins á þessum bæ er án efna brasilíski leikstjórnandinn Diego sem keyptur var dýrum dómum frá Werder Bremen síðasta haust. Hann var hauslaus mestallt tímabilið og liðið að sama skapi úti á túni en ekki á vellinum. Vandamál Juve hafa flest átt sér rót inni á gafli hjá stjórninni en þar eru meiriháttar hreinsanir hafnar nú þegar. Nafnið sem helst hefur verið nefnt í sambandi við nýjan þjálfara er Luigi Del Neri, sem þjálfaði Sampdoria í vetur með fínum árangri. Del Neri, sem skaust upp á stjörnuhiminn þjálfara fyrir nokkrum árum þegar Chievo Verona varð spútniklið Serie A undir hans stjórn, er ekki kanóna á borð við þá sem venjulega þjálfa stórlið eins og Juventus og satt að segja sé ég engar rósir í spilunum hjá Juve ef það verður niðurstaðan. Sem er fínt. Hitt nafnið sem helst er tengt Juve er Rafael nokkur Benítez. Ef af því yrði þá losnar eitt uppáhaldsliðið mitt við hann og annað sem ég þoli ekki hreppir hann. Can you say "win-win"?!

Liverpool - táradalurinn endalausi hélt áfram þetta árið og nú er svo komið að verulegur ótti er um það að helstu stjörnurnar hverfi á braut ef breytingar verða ekki á málum. Einhver olíufurstinn þarf að kaupa klúbbinn af Gillett & Hicks, Ameríkönunum sem eru við það að setja allt í kaldakol með skuldsetningum og veseni. Rafa þarf að kveðja og kanarnir sömuleiðis, og 3-4 sterkir leikmenn verða að koma. Ef það gerist ekki er ég smeykur um að Steven Gerrard fari til Real Madrid og Fernando Torres fari til Chelsea. En meðan vonin er til staðar má láta sig dreyma, og ef Rafa hverfur á braut eru nokkrir kostir í stöðunni vænlegir. Kenny Dalgliesh var prýðilega farsæll sem stjóri í kjölfarið á goðsagnakenndum ferli sem leikmaður og hann hefur verið nefndur. José Mourinho væri vitaskuld draumur en líklegast er það óraunhæft, því miður. Þá er ótalinn Guus Hiddink, mikill taktíker og snjall stjóri. Hann gerði hörkugóða hluti með Chelsea þann stutta tíma sem hann stýrði liðinu í hjáverkum meðfram rússneska landsliðinu og væri mikill happafengur ef hann kemur.

Real Madrid - stóðust ekki væntingar þetta árið, af þeirri einföldu ástæðu að þeir unnu ekkert. Þar er súrt þegar þú hefur fjárfest í Cristiano Ronaldo og Kaká fyrir tímabilið. Svo við blasir að Manuel Pellegrini verður látinn taka pokann sinn hið snarasta enda hefur þetta félag ekki verið feimið við að reka þjálfara sína síðasta áratuginn (Juande Ramos, Bernd Schuster, Fabio Capello, Vanderlei Luxemburgo, Carlos Queiroz, Vicente Del Bosque svo þeir séu taldir upp í öfugri tímaröð) og líklegast verður að teljast að "The Special One", José Mourinho, verði við taumana á Santiago Bernabeú þegar La Primera Liga hefst næsta haust. Bæði hefur hann nýverið látið hafa eftir sér að hann muni þjálfa Real "sooner or later", og þá lýsti hann því yfir, nokkurn veginn um leið og hann hafði gert Inter Milan að Ítalíumeisturnum í dag að "Italy is not my home. It is not a country where I can work well". Gaurinn er semsagt samasem farinn.

Inter Milan - hafa borið ægishjálm yfir ítölsku úrvalsdeildina síðan Calciopoli-hneykslið vængstýfði Juve (dæmdir í Serie B) og AC Milan (hófu tímabilið 2007-2008 með -20 stig). Líklegt verður að teljast að Mourinho hverfi á braut í sumar, einkum ef Inter bera sigurorð af Bayern München í úrslitaleiknum í Meistaradeildinni. Þjálfarastóllinn hjá Inter er eiginlega 100% óskrifað blað og fátt í hendi sem hægt er að byggja getgátur á. Benítez var nefndur á nafn á einhverjum boltavefnum og það er líka fínt fyrir mína parta, en önnur nöfn hafa ekki ratað í umræðuna svo vandi er um slíkt á spá. 

Og svo er bara að sjá hvað sumarið ber í skauti sér. Í millitíðinni er HM-veislan. Annar blogghlemmur kemur brátt um heimsmeistarmótið í Suður-Afríku. Þangað til - betri stundir :)

Lög ársins 2009

Gleðilegt ár;

Ekki fór það svo að ég næði að rífa mig upp úr bloggletinni, og sem fyrr kenni ég #$%& Fésbókinni um. Rétt eins og tölvupósturinn drap bréfaskriftir fyrir 15 árum síðan, eru statusar um allt og ekkert að koma í stað bloggfærslna. Sem er ver, því margur mætur bloggarinn hefur koxað í kjölfarið.

Hvað um það, ég var hálft í hvoru búinn að lofa blogg- og fésbókarvini mínum þessum lista svo ekki verður undan vikist. Þetta eru lögin sem mér þóttu skemmtilegust í fyrra (með fyrirvara um að listinn mun hafa tekið breytingum að viku liðinni...).

Íslenskt efni:

• Bloodgroup - Wars
• GusGus - Add This Song
• Sykur - Sykur
• BB & Blake - Icequeen
• Elíza - Pie In The Sky

Erlent efni:

• Depeche Mode - Wrong
• When Saints Go Machine - Spitting Image
• Warpaint - Elephants
• Animal Collective - My Girls
• School of Seven Bells - Chain.

Svo er nú það.

Have a better one - 

JA.

•  

The Stone Roses - 20 árum síðar

Að hugsa sér - komin 20 ár síðan Manchester-kvartettinn The Stone Roses sendi frá sér samnefnt meistaraverk. Dummy, Violator, The Queen Is Dead, Screamadelica ... það eru ekki margar plöturnar sem hafa jafn tilverubyltandi áhrif - bara handfylli af himnamúsík.

Ian Brown, John Squire, Gary Mounfield og Alan Wren - Brownie, Johnnie, Mani og Reni - voru í smástund flottasta band í heimi. Rödd Ian Brown er himnesk, laglínur og gítarleikur Squire sömuleiðis, fönkaður bassaleikur Mani grúvar alveg brjálæðislega og Reni var á sínum tíma svalasti trommari í heimi.

Illu heilli varð þeim allt að ógæfu í framhaldinu, deilur við útgáfufélagið Silvertone, dópneysla án afláts, hroki og vinslit. Platan stendur samt fyrir sínu enda ódauðleg snilld. Tékkið bara á spilaranum. 

 

 

Davíð, Jón Ásgeir og miðlarnir sem þeir stýra

Ég nenni ekki að leggja í umræðupúkkið um ráðningu Davíðs Oddssonar og Haraldar Johannessen í ritstjórastólana hjá Árvakri, en mér finnst eitt einkennilegt samt sem áður í þeirri umræðu. Það er þetta með "ég kaupi ekki lengur Moggann, les ekki mbl.is og ég blogga ekki lengur á Moggablogginu". Það var og.

Þá spyr ég í framhaldinu - á að lesa Fréttablaðið, vísi.is og vísisbloggið eftir sem áður?

Það er talað um það fyrirfram að nú verði Morgunblaðið ótrúverðugur öfga-hægripappír og ekkert verði að marka eitt né neitt sem þar mun standa. Eigum við ekki að láta það rætast í raun áður en brugðist er við því með hávaða og hrakyrðum?

Hallgrímur Helgason, sem löngum var í liði með Samfó, Jóni Ásgeiri og skrifaði reglulega í Fréttablaðið, sagði frá því í rækilegu helgarblaðsviðtali í DV í sumar að hann hefði fengið sannkallað sannleikssjokk á vordögum. Þá var hann í samkvæmi ásamt einhverjum ónefndum Baugsbarónum og heyrði á tal eins þeirra. Sá stærði sig af því að stjórna sko nokk hvað kæmi fram í Fréttablaðinu, allt eftir hentugleika síns málstaðar. "Fjandinn, hugsaði Hallgrímur. Davíð Oddsson hafði rétt fyrir sér. Þetta er bara Baugsmiðill." Nokkurn veginn orðrétt haft eftir.

Eru þá Baugsmiðlarnir ekki í sömu sporum og Mogginn á að heita núna? Nema hvað menn gefa sér að óreyndu hvað verði með Morgunblaðið, en Fréttablaðið hefur þegar gerst sekt um það sem Mogganum er borið á brýn? Ég skil þetta ekki alveg, gott fólk. En þið?

Ég kaupi Morgunblaðið í áskrift óhikað eftir sem áður eins og ég hef gert síðan við hjónin hófum búskap, les mbl.is af því það er allt að því ógerningur að fylgjast með án þess og les að sjálfsögðu moggabloggið sem fyrr.

Vill að viðtölum verði eytt

Hvað ætli George W. hefði gert !?

Gamli sjarmaboltinn er ennþá meðetta, sýnist mér.

William Jefferson Clinton var af flestum talinn afburða hæfur forseti. Kvensemin kom honum hins vegar í koll, og það rækilega. Hitt má hann eiga að hann hefur látið til sín taka við hin og þessi málefnin síðan hann yfirgaf sporöskjulaga skrifstofuna í hvítu byggingunni við 1600 Pennsylvania Avenue... blah! Hvíta húsið, þið vitið.

Mér verður hugsað til arftaka hans í embætti, George Walker Bush. Sá reyndist þjóð sinni afdrifaríkur þjóðhöfðingi og hefur einatt verið nefndur "Versti forseti sögunnar" í Bandaríkjunum. Undir þeim kringumstæðum sem fréttin lýsir, ætli George W. hefði:

1. Látið sér detta í hug að leggja í ferðalag austur í heimsrassgat a.k.a. Norður-Kóreu, til að tala um fyrir lausn tveggja blaðamanna?
2. Ef svo er, ætli hann léti raunverulega verða af því, og greiða fyrir það úr eigin vasa og án diplómatískrar verndar?
3. Og ef svo er, hefði honum orðið jafnvel ágengt á jafnskömmum tíma? Clinton var búinn að vera á staðnum í hálfan sólarhring þegar honum hafði tekist að fá blaðakonurnar tvær lausar undan 12 ára þrælkunarvinnu. Geri aðrir betur - í samskiptum við fáráðlinginn Kim Jong-Il.

Svörin við framangreindum spurningum eru afdráttarlaus NEI, NEI og NEI.

Barack Obama er góðu heilli af svipuðu sauðahúsi og Clinton, svo landið á sér væntanlega viðreisnar von. Bandaríkjunum óska ég þess heilshugar að þegnar þjóðarinnar kjósi aldrei annan eins skaðræðisskelmi yfir sig og George W. Bush. Það er heiminum öllum svo ári dýrkeypt.

Clinton semur við N-Kóreu

Meira um 'Hvíta kalkið' . . . sjá spilarann hér til vinstri.

Í framhaldi af síðustu færslu - þessari með lífsgæðafimmunni sem býður kreppunni byrginn - þá er rétt að gefa áhugasömum tóndæmi af plötunni White Chalk með Pj Harvey. Platan telur tíu lög alls og af þeim setti ég fimm í spilarann. Að áheyrn lokinni sér hver sæmilega gefinn maður/kona hvílík öndvegis plata þetta er.

Veskú og góða skemmtun - 

JA.