Lög ársins 2009

Gleðilegt ár;

Ekki fór það svo að ég næði að rífa mig upp úr bloggletinni, og sem fyrr kenni ég #$%& Fésbókinni um. Rétt eins og tölvupósturinn drap bréfaskriftir fyrir 15 árum síðan, eru statusar um allt og ekkert að koma í stað bloggfærslna. Sem er ver, því margur mætur bloggarinn hefur koxað í kjölfarið.

Hvað um það, ég var hálft í hvoru búinn að lofa blogg- og fésbókarvini mínum þessum lista svo ekki verður undan vikist. Þetta eru lögin sem mér þóttu skemmtilegust í fyrra (með fyrirvara um að listinn mun hafa tekið breytingum að viku liðinni...).

Íslenskt efni:

• Bloodgroup - Wars
• GusGus - Add This Song
• Sykur - Sykur
• BB & Blake - Icequeen
• Elíza - Pie In The Sky

Erlent efni:

• Depeche Mode - Wrong
• When Saints Go Machine - Spitting Image
• Warpaint - Elephants
• Animal Collective - My Girls
• School of Seven Bells - Chain.

Svo er nú það.

Have a better one - 

JA.

•  

The Stone Roses - 20 árum síðar

Að hugsa sér - komin 20 ár síðan Manchester-kvartettinn The Stone Roses sendi frá sér samnefnt meistaraverk. Dummy, Violator, The Queen Is Dead, Screamadelica ... það eru ekki margar plöturnar sem hafa jafn tilverubyltandi áhrif - bara handfylli af himnamúsík.

Ian Brown, John Squire, Gary Mounfield og Alan Wren - Brownie, Johnnie, Mani og Reni - voru í smástund flottasta band í heimi. Rödd Ian Brown er himnesk, laglínur og gítarleikur Squire sömuleiðis, fönkaður bassaleikur Mani grúvar alveg brjálæðislega og Reni var á sínum tíma svalasti trommari í heimi.

Illu heilli varð þeim allt að ógæfu í framhaldinu, deilur við útgáfufélagið Silvertone, dópneysla án afláts, hroki og vinslit. Platan stendur samt fyrir sínu enda ódauðleg snilld. Tékkið bara á spilaranum. 

 

 

Davíð, Jón Ásgeir og miðlarnir sem þeir stýra

Ég nenni ekki að leggja í umræðupúkkið um ráðningu Davíðs Oddssonar og Haraldar Johannessen í ritstjórastólana hjá Árvakri, en mér finnst eitt einkennilegt samt sem áður í þeirri umræðu. Það er þetta með "ég kaupi ekki lengur Moggann, les ekki mbl.is og ég blogga ekki lengur á Moggablogginu". Það var og.

Þá spyr ég í framhaldinu - á að lesa Fréttablaðið, vísi.is og vísisbloggið eftir sem áður?

Það er talað um það fyrirfram að nú verði Morgunblaðið ótrúverðugur öfga-hægripappír og ekkert verði að marka eitt né neitt sem þar mun standa. Eigum við ekki að láta það rætast í raun áður en brugðist er við því með hávaða og hrakyrðum?

Hallgrímur Helgason, sem löngum var í liði með Samfó, Jóni Ásgeiri og skrifaði reglulega í Fréttablaðið, sagði frá því í rækilegu helgarblaðsviðtali í DV í sumar að hann hefði fengið sannkallað sannleikssjokk á vordögum. Þá var hann í samkvæmi ásamt einhverjum ónefndum Baugsbarónum og heyrði á tal eins þeirra. Sá stærði sig af því að stjórna sko nokk hvað kæmi fram í Fréttablaðinu, allt eftir hentugleika síns málstaðar. "Fjandinn, hugsaði Hallgrímur. Davíð Oddsson hafði rétt fyrir sér. Þetta er bara Baugsmiðill." Nokkurn veginn orðrétt haft eftir.

Eru þá Baugsmiðlarnir ekki í sömu sporum og Mogginn á að heita núna? Nema hvað menn gefa sér að óreyndu hvað verði með Morgunblaðið, en Fréttablaðið hefur þegar gerst sekt um það sem Mogganum er borið á brýn? Ég skil þetta ekki alveg, gott fólk. En þið?

Ég kaupi Morgunblaðið í áskrift óhikað eftir sem áður eins og ég hef gert síðan við hjónin hófum búskap, les mbl.is af því það er allt að því ógerningur að fylgjast með án þess og les að sjálfsögðu moggabloggið sem fyrr.

Vill að viðtölum verði eytt

Hvað ætli George W. hefði gert !?

Gamli sjarmaboltinn er ennþá meðetta, sýnist mér.

William Jefferson Clinton var af flestum talinn afburða hæfur forseti. Kvensemin kom honum hins vegar í koll, og það rækilega. Hitt má hann eiga að hann hefur látið til sín taka við hin og þessi málefnin síðan hann yfirgaf sporöskjulaga skrifstofuna í hvítu byggingunni við 1600 Pennsylvania Avenue... blah! Hvíta húsið, þið vitið.

Mér verður hugsað til arftaka hans í embætti, George Walker Bush. Sá reyndist þjóð sinni afdrifaríkur þjóðhöfðingi og hefur einatt verið nefndur "Versti forseti sögunnar" í Bandaríkjunum. Undir þeim kringumstæðum sem fréttin lýsir, ætli George W. hefði:

1. Látið sér detta í hug að leggja í ferðalag austur í heimsrassgat a.k.a. Norður-Kóreu, til að tala um fyrir lausn tveggja blaðamanna?
2. Ef svo er, ætli hann léti raunverulega verða af því, og greiða fyrir það úr eigin vasa og án diplómatískrar verndar?
3. Og ef svo er, hefði honum orðið jafnvel ágengt á jafnskömmum tíma? Clinton var búinn að vera á staðnum í hálfan sólarhring þegar honum hafði tekist að fá blaðakonurnar tvær lausar undan 12 ára þrælkunarvinnu. Geri aðrir betur - í samskiptum við fáráðlinginn Kim Jong-Il.

Svörin við framangreindum spurningum eru afdráttarlaus NEI, NEI og NEI.

Barack Obama er góðu heilli af svipuðu sauðahúsi og Clinton, svo landið á sér væntanlega viðreisnar von. Bandaríkjunum óska ég þess heilshugar að þegnar þjóðarinnar kjósi aldrei annan eins skaðræðisskelmi yfir sig og George W. Bush. Það er heiminum öllum svo ári dýrkeypt.

Clinton semur við N-Kóreu

Meira um 'Hvíta kalkið' . . . sjá spilarann hér til vinstri.

Í framhaldi af síðustu færslu - þessari með lífsgæðafimmunni sem býður kreppunni byrginn - þá er rétt að gefa áhugasömum tóndæmi af plötunni White Chalk með Pj Harvey. Platan telur tíu lög alls og af þeim setti ég fimm í spilarann. Að áheyrn lokinni sér hver sæmilega gefinn maður/kona hvílík öndvegis plata þetta er.

Veskú og góða skemmtun - 

JA.

Lífsgæðafimma - sem blæs á kreppuna!

Og þó fyrr hefði fjandans verið! Hvar hefur lífsgæðafimman verið þegar þjóðin býr við þrengingar og vesen og fátt er til þess að létta lundina? Var hún orðin of vön því að eyða X00.000 krónum í að gera sér dagamun og datt því ekkert í hug nú þegar hundraðþúsundkallarnir vaxa ekki lengur á trjánum? Neinei, höfundurinn var bara í pásu. Have no fear - the Sweet-life-five is here.

1. Saeco Via Venezia espressóvél.  Ekki endilega besta græjan á markaðnum þegar kemur að espressókaffivélum, en hún er samt virkilega góð og ég ábyrgist að hún er sú besta fyrir peninginn enda ein sú ódýrasta. Konan fékk svona vél í afmælisgjöf árið 2001 og hún er ennþá í fullu fjöri, býr til sama dúndurgóða espressóskotið með þéttri froðu. Hún hefur aldrei bilað alvarlega, bara þurft lágmarksviðhald eins og nýjan gúmmíþéttihring hér og skrúfuherðingu þar; aldrei neitt sem kostaði pening að ráði. Vissulega freistaði það viðskiptafræðingsins árið 2007 að skipta henni út fyrir nýja vél, og var ég meira að segja búinn að finna arftakann. En - blámi gamli var bara ekki nógu úr sér genginn til að henda honum svo ég hélt í mér og þakka mínum sæla fyrir það núna; ég fæ sama snilldarkaffið og er blessunarlega ekki með fancypants-digital-fellda inni í innréttinguna-kaffivél sem er martröð að eiga við þegar hún bilar og gerir mér ekki kleift að stjórna sjálfur kaffimagninu og öllu hinu. Ég mæli alfarið með manual espressóvélum, gott fólk. Það sem meira er - hver einasti kaffibarþjónn bæjarins gerir það líka. Og hver getur dregið sameinuð orð okkar í efa? Úrvalskaffi heima, þegar þú vilt, fyrir ekki svo mikinn pening!

2. PJ Harvey - White Chalk (2007).  Þið þekkið Polly Jane, right? Indírokkari síðustu 15 ára bar none sem gefur aldrei afslátt af sínum hráa hljóðheimi, áhrifaríkum textum og flottum lögum. Þessi plata hennar er hins vegar svolítið hliðarspor því hér er hún á heldur mýkri nótum hljóðrænt séð, en jafnar það margfalt með sérlega spúkí og gamaldags sándi. Ævafornt píanó kemur víða við sögu, nokkuð sem er ekki algengt hjá PJ og það sem ekki er til staðar í hefðbundnum hráum krafti umlykur mann sem dulúðug, næstum draugaleg stemmning. PJ situr fyrir á albúminu í hvítum kjól og minnir helst á íslenska heimasætu ca.1900, óræð á svip en þó eilítið uggandi. Vegna hvers er ekki gott að segja en lögin á plötunni leiða mann í einhvers sannleika þar að lútandi? Alger snilldarplata og upplifun sem kostar ekki svo mikinn pening!

3. Íslenskur harðfiskur. Þarf að segja meira? Ljós harðfiskur, flök eða bitafiskur, er ekki bara snilldarmatur frá manneldisfræðilegu sjónarmiði (næstum núll prósent fita og um leið næstum hundrað prósent prótein) heldur er hann líka hrikalega góður. Samt verð ég að slá þann varnagla að ég lít ekki við sveittum brúnum steinbít þegar kemur að harðfisk - það er bara viðbjóður. Í seinni tíð er ég búinn að skipta út kóki og nammi fyrir bjór og harðfisk þegar kemur að vídeónammi, nema þegar frúin er heima því hún er ekki búin að átta sig á töfrum harðfisksins ... en það kemur að því. Þjóðlegt og meinhollt nammigott fyrir ekki svo mikinn pening!

4. American Tabloid / The Cold Six Thousand / Blood's A Rover eftir James Ellroy.  Þessar þrjár bækur mynda trílógíuna "American Underworld" og fjalla um hið víðfeðma, þéttriðna og sérlega varhugaverða net sem ofið var úr bandarískum stjórnmálum, leyniþjónustunni, alríkisrögreglunni og skipulagðri glæpastarfsemi uppúr miðri síðustu öld. Bækurnar eru það sem kallast "sögulegur skáldskapur" og flétta skálduðum persónum og atburðum saman við sögu Bandaríkjanna á árunum frá 1955-1973 með svo snilldarlegum hætti að maður veit hreinlega ekki hvort um alvöru er að ræða eða ekki. Innrásin á Svínaflóa, morðin á JFK, Bobby Kennedy og Martin Luther King, framganga Howard Hughes í Las Vegas, leynimakk J. Edgar Hoovers, tengsl Jimmy Hoffa við Mafíuna, heróíniðnaður Bandaríkjamanna í Víetnam etc etc. Ef þið viljið fá svör við ósvöruðum spurningum um þessa atburði þá leitið ekki lengra - bækurnar skaffa jafn haldgóða skýringu og þið munið nokkru sinni fá. Sú fyrsta kom út 1995, næsta 2001 og sú síðasta er væntanleg þann 22. september nk.  James Ellroy er hreinn og klár snillingur, svo ekki sé meira sagt, og hér býðst innsýn í undirheima USA sem er án hliðstæðu í amerískum samtímabókmenntum fyrir ekki svo mikinn pening!

5. Hvítlaukspressan frá Eva Solo.  Eins og allir vita er hvítlaukur algerlega ómissandi hráefni í eldhúsinu og um leið er algerlega ómissandi að eiga almennilegt verkfæri til að pressa hvítlaukinn þegar á þarf að halda. Fátt er eins óþolandi eins og hvítlaukspressa sem kremur helminginn af hvítlauksrifinu út en situr uppi með restina sem fer bara til spillis. Því er ekki að heilsa með þessa græju sem er afrek í nytjalist; bæði sér meistaraleg hönnunin til þess að sama og ekkert fer til spillis því hvítlaukurinn kremst allur út eins og vera ber, og svo er gripurinn sérlega fallegt eldhússtáss. Handhægt og nytsamlegt eldhúsáhald fyrir ekki svo mjög mikinn pening!


Og þar hafið þið það. Lífsgæðafimman hefur enn og aftur lagt sitt af mörkum og óskar ykkur bættra lífsgæða.

Þangað til næst | JA.

Hvað dvelur bloggið?

Það er alveg ferlegt hvað bloggarinn í mér hefur verið fjarverandi þetta sumarið. Veðurblíðan hefur sjálfsagt haft sitt að segja í þessu sambandi, þar sem fjölskyldan hefur ferðast nokkuð um landið og ég átti ekki netpung til að tengjast og blogga; ekki fyrr en nýlega, allavega. Konan skaust inn í útibú Símans á Akureyri og spurði um netpung. Afgreiðslumaðurinn svaraði því kuldalega til að umræddur búnaður héti "netlykill" og enginn nema apakettirnir hjá Nova kölluðu græjuna pung. Gott og blessað með það. Núna eigum við netlykil.

Annars kenni ég Facebook a.k.a. Fésbók a.k.a. Andrit (innblásin snilld, það nafn) um að bloggið hefur verið á undanhaldi hjá mér í sumar, alla vega að hluta til. Í stað þess að blogga um daginn og veginn setur maður stuttaralegan status á bókina og lætur gott heita. Í stað þess að blogga um fréttir þá sendir maður þær bara á Fébókina og slær inn broskall með. Málið dautt - og bloggið líka, illu heilli. En ég hef afráðið að snúa vörn í sókn og spýta í bloggið. Fésbókin þjappar blogginu saman og kompaktar það, rétt eins og tölvupósturinn sneri bréfaskriftir í duftið um miðjan síðasta áratug. En rétt eins og ég mun berjast fyrir blogginu, barðist ég fyrir bréfaskrifum á sínum tíma. Ó happy days :)

Við hjónin fluttum til Frakklands haustið 1996 til að setjast þar á skólabekk í eitt ár. Vinir spurðu okkur að skilnaði hvort við værum ekki komið með tölvupóstföng svo við gætum verið í sambandi. Ég svaraði því til (mestmegnis ósatt) að tölvukosturinn í háskólanum þar ytra væri fábrotinn og frumstæður, og það væri því ekki stólandi á að geta verið í emailsambandi. Mannskapurinn yrði bara að skrifa bréf!

Og viti menn - þeir skrifuðu bréf! Ég var í nokkuð þéttu bréfasambandi við nánustu vinina en fleiri gáfu sér tíma til að setjast niður og setja orð eða þrjúhundruð á blað, merkilegt nokk. Fyrir utan hvað það var ólýsanlega gaman að fá bréf með frímerki, stimpli og bláum "Par Avion" límmiða, þá eru handskrifuð bréf miklu merkilegri pappír - no pun intended. Fólk skrifar tölvupóst í stikkorðum, slettum og stuttum setningum. Þegar fólk skrifar bréf vandar það stílinn, velur orðin af kostgæfni og virðir setningafræði.

Af því leiðir að bréf eru litteratúr. Enda er næstum því jafngaman að skrifa bréf og að lesa þau. Og það er ómetanlegt að eiga bréfin sem ég fékk send til Frakklands á sínum tíma. Tvisvar eða þrisvar hef ég seilst í stóra brúna umslagið sem geymir öll bréfin og rennt í gegnum þau, mér til ómældrar skemmtunar. Eiga skólafélagarnir frá þeim tíma tölvupóstana sem þeim voru sendir? Kannski voru einhver skilaboð prentuð út, ég skal ekki segja. En ég efast stórlega um að þau skilaboð innihaldi jafn ríkulegt efni og bréfin sem ég fékk send - eða þau sem ég sendi sjálfur.

Ég hef enda afráðið að komi sú tíð á ný að ég dveljist langdvölum fjarri heimahögunum, þá muni ég taka upp bréfaskriftir á ný, og fara fram á slíkt hið sama frá hendi þeirra sem heima búa. Í takt við þá heitstrengingu ætla ég að bæta mig í blogginu og sé fram á meiri dugnað þar. Gott ef ekki verður von á meiru strax seinna í dag.

Þangað til | JA.

Borgaði hún í Hvalfjarðargöngin í svefni líka?

Þetta er með ótrúlegri svefngenglasögum sem ég man eftir að hafa lesið, og þó kváðu menn geta ýmislegt ótrúlegt í svefnleiðslu.

Hvað ef árvökull vegfarandi hefði ekki látið vita af henni í Keflavík? Hefði hún kannski skellt sér á þriggja vikna reisu til Benidorm? Og það á náttkjólnum í fastasvefni?

Maður spyr sig . . .

Ók landshluta á milli í svefni

Fari og veri

Þetta er efni í dílemmu -

Ég er harður stuðningsmaður AC Milan á Ítalíu og hef verið síðan Ruud nokkur Gullit gekk til liðs við klúbbinn haustið 1987. Á Spáni fylgi ég Real Madrid að málum og hef gert síðan Emilio Butragueno og Hugo Sanchez glöddu augað með glæsilegum mörkum og Bodo Illgner stóð vaktina við netið. Ríflega 20 ár beggja megin - baksaga hlaðin minningum og tilfinningum.

Nú hefur einn af bestu leikmönnum heims, Ricardo Izecson dos Leite a.k.a. Kaká, verið seldur milli þessara eftirlætisliða minna. Og hvort er ég þá miður mín með brotthvarfið frá Milan eða alsæll með komuna til Madrid? Ég er satt að segja frekar stúrinn og finnst glasið hálf-tómt þegar að er gáð. Ég vildi hafa Kaká áfram í rauðsvörtum búningi og er uggandi um framhaldið. Bæði fyrir hönd Milan og Kaká.

Síðast þegar stórstjarna yfirgaf Milan á hátindi ferilsins af því kaupglaður klúbbur sem safnar stórstjörnum bauð metfé í hann fór það illa; Andriy Shevchenko hefur ekki átt sér viðreisnar von síðan hann fór til Chelsea og nú blasir ekkert við honum annað en að láta ferilinn renna út hjá æskufélaginu, Dynamo Kiev. Útbrunninn og af engum dáður.

Síðast þegar farsæll þjálfari hætti hjá Milan til að taka við öðru stórveldi um leið og gífurlega sigursæll fyrirliði liðsins ákvað að leggja skóna á hilluna tók við eyðimerkurganga hjá Milan sem varði í tvö ár. Þá var það Fabio Capello sem fór til Real Madrid sumarið 1996, um leið og Franco Baresi lét gott heita. Viðbrigðin voru mikil fyrir liðið og tímabilin '96-'97 og '97-'98 voru martröð fyrir AC Milan. Nú er Carlo Ancelotti farinn til að þjálfa Chelsea og Paolo Maldini er hættur að spila eftir knattspyrnuferil sem á vart til sinn líka í knattspyrnuheiminum. Í ofanálag er Kaká farinn. Er nokkur furða að manni sé órótt?

Kaká hefur reyndar látið hafa eftir sér að hann afi helst viljað vera um kyrrt, en peningaleg sjónarmið hafi gert þessa niðurstöðu að jafnbesta kostinum fyrir alla aðila. Ég óska Kaká alls hins besta fyrir mitt leyti, en dálæti mitt á Real Madrid er í sögulegu lágmarki sem stendur. Nú stendur upp á Milan að manna klúbbinn sæmilega fyrir næsta haust, því skarðið sem blasir við er gríðarstórt.

Kaká til Real Madrid fyrir metfé

Gott vs skemmtilegt

Já, góðir hálsar - þetta er umhugsunarvert.

Fyrst er að afgreiða fjarveruna; ég datt alveg úr blogggírnum á meðan prófunum stóð (og uppskar einkunnir eftir því, jíhaa) og svo hef ég bara ekki komist á sporið fyrr en nú. Það er nú svo.

En aftur að þessu umhugsunarverða. Það er þetta með hina eilífu dílemmu milli þess sem er gott (les. vandað og metnaðarfullt) og þess sem er skemmtilegt. Hvort viljiði?!

Ég var til dæmis ógurlegur bíósnobbari þegar ég var yngri (sbr. að í dag er ég bara með góðan smekk ) og leit ekki við öðru en alvarlegu bíói. Vitaskuld átti ég mér nokkrar taktískar undantekningar (allur Pink Panther bálkurinn með Peter Sellers er ágætt dæmi) en annars galt ég varhug við glensi í bíói og afskrifaði það sem léttmeti. Þangað til ég sá The Piano í Regnboganum sumarið 1993. Sú mynd hirti verðlaun um alla Jörðu og var hampað í hástert af þorra mannkyns. Ég skellti mér á hana og hugði mér gott til glóðarinnar. Fór einn í bíó eins og ég gerði oft þegar ég vildi sökkva mér í myndina og uppskar kjöraðstæður - ég fór ekki bara einn míns liðs heldur var ég aleinn í salnum. Frábært! Nema hvað myndin sýgur. Hún sýgur kartnögl með líkþorni allan hringinn. Óspennandi fólk í aðstæðum sem grípa mig ekki, hafandi áhyggjur af eintómum leiðindum og gamlar kellingar að míga í moldarpolla í vegarkantinum. Bvööö.

Ég segi það satt, myndin er bara dreeepleiðinleg. Og það vakti mig til umhugsunar. Kannski er gott ekki alltaf skemmtilegt. Sömu tilfinningu fékk ég aftur núna nýverið þegar Palli bróðir lánaði mér bókina The Road eftir Cormac McCarthy, þann hinn sama og skrifaði bókina No Country For Old Men. Það er bók sem ég hlakka til að lesa, og mynd sem ég hlakka til að sjá í 12 skipti eða eitthvað í þá veruna því ég fæ ekki nóg af henni. Hún er brilliant.

Og það er The Road á sinn hátt líka. Með afbrigðum áhrifarík bók, sem heldur lesandanum í ísköldum heljargreipum og dregur hann nauðugan áfram síðu eftir síðu því maður verður bara að fá að vita hvernig fer. En - skemmtileg er hún ekki. The Road er saga feðga sem eru meðal fárra eftirlifenda einhverra óútskýrðra atburða sem hafa breytt Ameríku í sviðið eyðiland. Landslagið er brunnið, svart og lífvana, sólin fær ekki brotist gegnum öskuhjúpinn svo hráslagalegur slabbvetur er viðvarandi - og fer kólnandi. Verst er þó að siðmenningin er hrunin, siðbrotið er algert og villimennskan hefur orðið ofaná í viðleitni þeirra sem eigra um hina brunnu Jörð með tómum borgum og engum reglum.

Þegar verst lætur er lesandanum skapi næst að hætta lestrinum, slík er örvæntingin, eymdin og neyðin í sögu McCarthy. Maður skilur þær sögupersónur betur og betur sem fóru léttu leiðina og skutu sig bara í hausinn frekar en að fást við hinar nístandi ömurlegu aðstæður sem bókin lýsir. Dystópían verður ekki mikið átakanlegri.

Ekki misskilja mig, ég kann jafnvel að meta góða dystópíu eins og hver annar. Bendi í því sambandi á dálæti mitt á bókunum, og ekki síður bíómyndunum, Blade Runner og A Clockwork Orange. Sumum þykja þær myndir of sláandi framtíðarsýn en þar þó eitthvað um að vera - í The Road er ekkert eftir. Búið spil. Basta.

Verið er að leggja lokahönd á samnefnda kvikmynd byggða á The Road, og verður hún frumsýnd í haust. Vitiði hvað? Ég bara veit ekki hvort ég fer að sjá hana eða ekki ... rétt eins og ég efast um að lesa bókina aftur. Frekar tékka ég enn einu sinni á No Country For Old Men.